Risale-i Nur — Basa Sunda

Bubuka

Riwayat Hirup · Basa Sunda

Bubuka

Mimitina, hayu urang ngaku yén Tarihçe-i Hayat ieu jauh pisan tina ngagambarkeun hirup Üstad agung kalayan lengkep. Seueur pisan perkara anu disinggetkeun. Seueur ogé kajadian anu tiasa nyaangan jeung ngajelaskeun hal-hal ngeunaan pribadina anu henteu disebutkeun. Kajadian anu nguatkeun pikiran jeung pamadegan anu dipidangkeun téh seueur pisan. Hiji-hijina sabab henteu disebatkeun nyaéta anjeunna henteu kersa. Ti baheula, boh dina cariosan boh dina serat-seratna, anjeunna nyebatkeun yén ayeuna téh mangsa jamaah sarta kasampurnaan jeung kaistiméwaan pribadi henteu sakitu gedéna pangaruhna dina ngawula kana iman dibandingkeun sareng pribadi batin jamaah. Anjeunna ogé sababaraha kali ngingetkeun sangkan anu ditingali langkung-langkung Risale-i Nur anu medal tina Qur’an Hakim, tibatan dirina anu fana; yén sakabéh ajén jeung kautamaan kagungan hakékat Qur’an anu tajalli dina Risale-i Nur. Nalika nguping yén riwayat hirup sapertos kieu nuju disiapkeun pikeun anjeunna, anjeunna ngintun pesen, “Henteu peryogi panjang lébar. Ngan perkara-perkara ngeunaan khidmat Risale-i Nur anu kedah ditulis.” Dumasar kana sabab-sabab sapertos ieu, perkara ngeunaan pribadina disinggetkeun pisan. Serat, pangbélaan, artikel jeung kenangan anu nyabit hirup Üstad sarta langkung-langkung ngeunaan khidmat Nur, anu dugi ka sababaraha darajat ngagambarkeun kaayaan anjeunna dina rupa-rupa mangsa, ku abdi sadayana dilebetkeun sakumaha aslina. Ku cara ieu, karya ieu janten sumber anu leres pikeun murid-murid Nur anu caang pikiranna dina mangsa payun. Para sastrawan jeung pangarang anu dipihormat, kalayan ngamangpaatkeun ieu, insya Alloh bakal nyusun riwayat hirup anu langkung sampurna, langkung leres jeung langkung mangpaat. Abdi sadayana ogé hoyong ngingetkeun yén kamurnian karya ieu henteu diruksak ku nyerahkeunana ka pamadegan pribadi pangarang tina rupa-rupa jalan jeung corak pamikiran, sarta ka kalam sastrawan anu ngalangkungan wates ku ngagedé-gedékeun hal anu teu dina tempatna. Abdi sadayana ogé ngaku deui yén abdi sadayana henteu tiasa midangkeunana kalayan katerangan, ungkara jeung gaya anu pantes pikeun sipat Risale-i Nur anu caang tur pinuh cahya, sarta hirup jeung ahlak Bedîüzzaman Said Nursî anu sagemblengna ngawujudkeun kamurnian jeung kagagahan anu luar biasa. Padahal hiji khidmat tina rébuan khidmatna anu lega, kapahlawanan jeung kagagahan luar biasa anu dipintonkeunana dina hiji mangsa tina sababaraha mangsa hirupna, atanapi sanajan hiji karya tina karya-karyana, tiasa janten sabab disiapkeunana riwayat hirup anu agung pikeun anjeunna. Ari riwayatna anu pinuh ku rébuan watek anu béda-béda, ahlak luhur, khidmat Qur’an, kagagahan iman, sarta dibekelan khidmat anu lega jeung mangaruhan dunya Islam jeung umat manusa di payuneun bangsa-bangsa jeung nagara-nagara, sanés ngan hiji kota leutik, propinsi atanapi nagara, ku sakitar saratus tilu puluh karyana, tangtos moal kawadahan ku karya ieu, sarta mémang henteu kawadahan. Abdi sadayana ogé henteu tiasa ngajelaskeun jalan, corak pamikiran jeung kaayaan pribadi Üstad, pribadina anu ngumpulkeun seueur watek jeung sipat dina diri sarta khidmatna. Murid-murid jeung abdi-abdina anu ningali ti deukeut sarta ngiring dina rupa-rupa tahap hirupna kedah didangukeun jeung dipendakan hiji-hiji, sangkan riwayat hirupna tiasa disiapkeun kalayan rada lengkep.

Ku maca karya ieu, bakal katémbong yén ayeuna parantos medal hiji hakékat agung anu pantes dicatet, sanés ukur pikeun Anatolia jeung dunya Islam, tapi pikeun sakumna umat manusa. Ku partisipasi saréréa, hakékat ieu parantos ngaliput loba jalma, sarta disebut khidmat iman Risale-i Nur, Bedîüzzaman jeung murid-murid Nur. Naon ieu hakékat jeung gerakan téh, ti mana asalna, naon tujuan jeung cita-citana, pangaruhna dina lapisan masarakat, pangaruhna kana hirup matéri jeung batin pribadi sarta masarakat, ogé kana ngajamin kaamanan jeung kabagjaan urang salaku bangsa dina mangsa payun, janten écés ku Tarihçe-i Hayat ieu. Antukna, unggal jalma anu henteu sapertos kalajengking anu mikaresep ngaracun sarta henteu gaduh roh anarkis, ukur bakal ngarasa bungah nyanghareupan ieu perjuangan. Meureun abdi sadayana tiasa ditaros kieu: “Naha ku Tarihçe-i Hayat ieu, Said Nursî rék dipidangkeun dina pikiran umat manusa minangka mahluk anu saluhureun manusa?” Henteu!.. Pikeun jalma anu terang hakékat dunya jeung hirup, kamégahan samentara, kahormatan jeung kamashuran taya ajina. Manusa anu ngartos hakékat henteu ngahargaan pujian palsu jalma-jalma fana sarta henteu ngalieuk ka tukang. Bedîüzzaman Said Nursî ogé dina ieu segi mangrupikeun pahlawan batin anu agung. Sanaos hirupna pinuh ku rupa-rupa kapahlawanan anu matak héran manusa, anjeunna ogé katémbong minangka jalma anu istiméwa dina ngorbankeun dirina, lebur dina Gusti Haqq jeung dina jalan Gusti Haqq. Kalayan nampi panulung ti Gusti, anjeunna ngalangkungan halangan-halangan anu sapertos gunung, ngumumkeun tanpa ragu perjuangan sucina nyanghareupan ratusan gerakan anu ngaruksak dina abad ieu, sarta nyalametkeunana. Ieu nunjukkeun yén anjeunna sagemblengna parantos ngorbankeun pribadina anu fana sarta ngorbankeun diri dina jalan Gusti Haqq. Leres, Bedîüzzaman Said Nursî henteu muka jalan anyar dina dunya manusa ku jenius pribadina. Tokoh ieu ngorbankeun sakabéh bakat jeung dirina pikeun hiji hakékat azali, sarta ngajadikeun hakékat anu maréntah dina sakabéh mangsa minangka perjuanganna. Sakabéh sipat luhur jeung kasampurnaan anu katémbong dina dirina sarta khidmatna téh ngan pantulan tina perjuangan sucina. Sakumaha hiji lampu di tengah rébuan kaca, ku sabab ngagaduhan cahya, janten sakitu lobana sakumaha jumlah kaca di payuneunana sarta nampi ajén anu sakitu gedéna. Sabab dina unggal kaca aya hiji lampu sareng cahyana. Kitu ogé, Bedîüzzaman nyanghareup ka Qur’an Hakim, panonpoé batin jagat raya jeung sakabéh mangsa, sarta ka Kangjeng Nabi Muhammad ﷺ anu nepikeun agama Islam anu écés. Ku sabab anjeunna janten jalan pikeun medalna jeung mekarkeun Risale-i Nur anu mantulkeun cahya duanana, anjeunna hirup sacara batin dina akal, haté jeung roh anu sapertos kaca tina ratusan rébu, malah jutaan manusa anu nampi cahya tina karyana, berkah jeung kakuatan tina perjuanganna. Anjeunna ditampi jeung diémut minangka manusa anu janten conto sarta pamikir agung. Ajén-ajén sapertos ieu pisan anu ngajadikeun anjeunna hirup sacara batin. Anjeunna ngawangun pribadi batin anu agung tina jalma-jalma iman anu daék ngorbankeun diri, ngadegkeun bénténg Qur’an jeung iman anu pageuh nyanghareupan gerakan-gerakan kasasaran, sarta janten tempat ngandelkeun pikeun jalma-jalma iman. Ku tekad jeung pageuhna dina perjuangan suci anu diimanana, anjeunna ngageterkeun haté jalma-jalma iman sarta ngahudangkeun kanyaah jeung sumanget Islam dina roh. Anjeunna némbongkeun hakékat anu langgeng tur moal maot ka manusa-manusa malang anu nyembah hal-hal fana, sarta usaha ngarahkeun paningal ka dinya. Sanaos tugasna sakitu luhurna, tina segi kamanusaan, dina tugas ngawula ka Gusti anjeunna nganggap jeung terang dirina langkung cacad, kirang jeung teu mampuh tibatan saréréa. Anjeunna abdi anu dipihormat, fakir anu henteu gumantung ka batur, anu nyuhunkeun kalayan lemah jeung merlukeun panulung di lawang rohmat, sarta nyuhunkeun rohmat jeung kabagjaan pikeun umat manusa. Leres, anjeunna nyarios, “Upami abdi nyalametkeun iman saurang jalma, malah naraka ogé bakal janten kebon mawar pikeun abdi.” Henteu ngan ukur anjeunna ngarempak berhala ngarasa diri gedé jeung sombong dina nafsuna, tapi saréréa, sobat jeung musuh, parantos terang yén anjeunna ngalaksanakeun tugas sapertos ngarempak ogé berhala-berhala jalma anu nyembah tabiat. Sadaya tulisan anu ngedalkeun pangajén jeung ucapan salamet ngeunaan Bedîüzzaman téh pikeun harti ieu. Tina tulisan sababaraha koran ti waktos ka waktos, kahartos yén musuh-musuh agama jeung Islam sering nyieun alesan ti tukangeun tabir pikeun nyerang agama. Aranjeunna henteu langsung nentang agama jeung Islam; aranjeunna mimiti nyerang jalma-jalma anu ngawula ka agama sarta nanggung rupa-rupa pangorbanan demi ieu, pikeun ngagoréngkeun aranjeunna dina paningal umum sarta ngancurkeun kanyaah masarakat, sangkan jalma-jalma anu ngawula ka agama teu tiasa ngalakukeun nanaon, kamekaran agama kahalangan, sarta teu boga iman jeung ahlak goréng beuki ditampi. Upami dina mangsa démokrasi, nalika kabébasan agama diidinan kieu, kalakuanana sapertos kitu, gampang kahartos kumaha kalakuan ka jalma-jalma anu taat kana agama, utamina anu ngawula kana kamekaran jeung kamajuan Islam, dina mangsa nalika diumumkeun tina mimbar bangsa, “Agama téh racun!” Dina mangsa pamaréntahan saméméhna, di antara anu ngirim Üstad jeung murid-murid Nur ka pangadilan, aya jalma-jalma anu handapeun tabir hukum ngalakukeun nurutkeun ideologi anu ngaruksak, dendam jeung ambisi pribadina. Padahal aranjeunna kedah ngalaksanakeun sarat tugasna, aranjeunna nyerang Bedîüzzaman jeung murid-muridna ku rupa-rupa hinaan jeung fitnah, saolah-olah parantos néwak panghianat nagara jeung bangsa. Sanaos pangadilan parantos ngabébaskeun tina tuduhan, sababaraha jalma anu wajib ngalaksanakeun hukum henteu éra nyebarkeun béja angin yén Bedîüzzaman Said Nursî bakal dihukum pati dina waktos anu caket. Ku ieu tulisan, abdi sadayana hoyong ngedalkeun hiji hakékat, sanés nyarios ngalawan aranjeunna. Meureun seueur di antarana tiasa dihampura dina lampah ieu, parantos ngalakukeunana ku kapaksa. Kumaha waé ogé, perlakuan-perlakuan ieu ngabuktikeun yén dina mangsa Bedîüzzaman dipariksa sarta dikintun ka pangadilan, jalma-jalma tanpa agama anu nyumput jeung komité-komité anu ngaruksak nuju aktip. Ka Bedîüzzaman Said Nursî, anu henteu tiasa dihukum ku jalan pangadilan sarta perjuanganna henteu tiasa dihalangan, aranjeunna badé ngalakukeun, sarta mémang parantos ngalakukeun, fitnah anu teu adil jeung propaganda bohong. Unggal jalma anu adil, anu ningali kaayaan anu pikanyerieun ieu, henteu ragu nyarios yén anjeunna tokoh agama jeung tokoh hakékat anu lempeng. Ku kituna, salah sahiji sabab penting pikeun dipedarna tulisan pangajén jeung pujian anu terus-terusan, sababaraha kali tur pengkuh, ngeunaan Bedîüzzaman jeung Risale-i Nur, sigana ogé ieu, sarta henteu kedah dikritik. Jalma-jalma anu taliti ningali tokoh ieu sareng karya-karyana henteu tiasa nahan diri tina ngedalkeun ucapan salamet jeung pujian kalayan pangajén anu sampurna. Utamina pangadilan-pangadilan anu anjeunna dikintun ka dinya pikeun dihukum, jeung para ahli, sanggeus nalungtik karya sarta hirupna, parantos ngesahkeun kasampurnaan jeung kaéndahan anu katémbong dina karyana. Ku kituna, pamadegan jeung ungkara ngeunaan Bedîüzzaman Said Nursî jeung Risale-i Nur, ti lapisan bangsa anu pangcerdasna jeung pangseukeutna paningal batinna, ti ahli akal jeung haté, anu parantos lumangsung salami satengah abad sarta beuki ngaliput saréréa, kedah ditampi minangka némbongkeun hiji hakékat anu leres-leres agung.

Patarosan: Ku sabab Alloh téh Gusti ‘Alîm. Kawuningan jeung perhatian-Na parantos cekap. Tokoh-tokoh agung anu sampurna salawasna nyumputkeun dirina. Sareng upami dina alam anu langgeng hakékat-hakékat bakal némbongan tanpa tutup, ku naon kaistiméwaan Risale-i Nur, panulung jeung paparin ti Gusti sering disebutkeun? Ku naon hasil jeung kasampurnaan luar biasa anu ditampi ku Said Nursî salami ngawula kana Qur’an dijelaskeun sarta dipedar? Malah pujian-pujian sapertos kieu dilebetkeun di tukangeun seueur karya élmuna? Waleran: Dina sababaraha serat aya waleran anu ngayakinkeun ngeunaan ieu. Ringkesanana kieu: khidmat Bedîüzzaman ku nyebarkeun Risale-i Nur langsung demi Qur’an. Éta disebutkeun pikeun nyebarkeun hakékat-hakékat iman, nguatkeun iman umat Muslim sarta ku kituna ngaluhurkeun agama Islam, nolak serangan anu ngaruksak ti musuh-musuh agama, sarta ngumumkeun ka sakumna dunya jeung masihan kayakinan anu pasti ka saréréa yén agama Islam mangrupa inti jeung ringkesan kasampurnaan matéri sarta batin di antara manusa. Sakumaha disebutkeun di luhur, jalma-jalma anu nentang parantos ngalakukeun serangan anu sakitu teu adilna nepi ka Bedîüzzaman Said Nursî nyebutkeun paparin ti Gusti ngeunaan Risale-i Nur jeung panulung ti Gusti anu patali sareng ditampina éta khidmat, pikeun masihan kakuatan batin, panulung gaib, sumanget, pageuh jeung kakuatan ka murid-murid Risale-i Nur anu saeutik, miskin tur lemah, dina nyanghareupan lawan anu teu kaitung jeung musuh anu kacida kuat jeung lobana. Pangbélaan kana serangan anu teu adil jeung fitnah tanpa dasar dilakukeun ku kapaksa. Ogé dina salah sahiji seratna anu dilebetkeun kana Tarihçe-i Hayat, Bedîüzzaman nyarios: “Abdi ngaku yén ku cara mana waé ogé abdi teu pantes janten tempat medalna karya anu sakitu ditampina ieu. Nanging nyiptakeun tangkal ageung sapertos gunung tina hiji siki anu taya pentingna téh lampah jeung kabiasaan kawasa Gusti, sarta bukti kaagungan-Na. Abdi mastikeun ku sumpah yén tujuan abdi muji Risale-i Nur nyaéta nguatkeun, ngabuktikeun jeung nyebarkeun hakékat-hakékat Qur’an sarta rukun-rukun iman. Ratusan rébu sukur ka Gusti Khâliq Rahîm abdi, anu henteu ngajantenkeun abdi resep ka diri abdi sorangan, parantos némbongkeun cacad jeung kakurangan nafsu abdi ka abdi, sarta henteu nyésakeun kahayang pikeun ngajadikeun batur resep kana nafsu ammârah éta. Jalma anu nungguan di lawang kubur, ngalieuk kalayan riya kana dunya fana anu aya di tukangeunna, téh kabodoan anu pantes dipikarunya sarta karugian anu matak gentar... Dina kaayaan roh sapertos ieu, abdi ngan némbongkeun kaistiméwaan Risale-i Nur, anu janten juru basa hakékat-hakékat iman, minangka milik Qur’an... Hakékat jeung kasampurnaan dina Sözler téh sanés milik abdi, tapi milik Qur’an, sarta parantos nyaring tina Qur’an... Ku sabab abdi fana, bakal angkat, tangtos hiji hal jeung hiji karya anu bakal langgeng henteu kedah dihijikeun sareng abdi, sarta ulah dihijikeun... Leres, sipat gugusan anggur anu nikmat henteu dipilarian dina tangkaina anu garing. Abdi ogé sapertos tangkai garing éta.” Leres, Bedîüzzaman Said Nursî, nalika ngalaksanakeun khidmat Qur’an jeung iman ku Risale-i Nur pikeun nyanghareupan teu boga agama sarta gerakan ngalawan Islam, peryogi seueur pangrojong, sumanget jeung bantuan ti pamaréntah sarta bangsa. Sabalikna, rupa-rupa fitnah, tipu daya jeung tuduhan dipigawé ngalawan anjeunna pikeun ngintun anjeunna ka panjara, ngancurkeun karyana jeung ngajauhkeun haté masarakat ti anjeunna. Tangtos anjeunna bakal ngedalkeun hakékat sarta ngabéla, pikeun ngabersihan jalan anu ku anjeunna dipikanyaho leres, khidmatna anu ngaluhurkeun kahormatan Qur’an sarta kanabian Kangjeng Nabi ﷺ, tina fitnah anu ngalawan. Sanaos upamana sababaraha jalma nganggapna kakurangan pribadi, anjeunna bakal daék nanggung karugian pribadi demi mangpaat jeung kabagjaan saréréa. Ku sabab éta, pujian anu diucapkeun jeung dipedar ngeunaan Risale-i Nur kedah ditingali tina segi-segi sapertos ieu; upami henteu, khidmat bakal rugi. Ayeuna sanés mangsa pikeun ngalakukeun lampah ku pikiran anu heureut. Jalma-jalma anu teu iman usaha midangkeun jalanana anu ngabahayakeun, ideologina anu ngaruksak, pahlawan-pahlawan palsuna, malah musuh-musuh Islam, dina paningal umat manusa ku rupa-rupa pujian, sarta ngumpulkeun keprok, padahal aranjeunna sami sakali henteu pantes. Teu kedah milarian jauh; nalika jalma-jalma anu mingpin gerakan tanpa agama anu matak gentar sarta ngalingkup dunya diumumkeun minangka pahlawan agung, ku naon umat Muslim henteu muji agama anu leres? Ku naon henteu nyebarkeun kasampurnaan jeung kaluhuranana? Ku naon henteu muji hiji kumpulan karya anu janten kaca pikeun Qur’an, nyanghareupan gerakan tanpa agama dina mangsa ieu sarta ngalaksanakeun khidmat anu pangagungna pikeun agama, sareng pangarangna anu dipihormat, handap haté sarta parantos kakeunaan panganiayaan anu teu kaitung? Padahal tulisan-tulisan anu ditulis téh hakékat anu dipedar, sanés minangka jejer abstrak, tapi kalolobaanana minangka pangbélaan, waleran kana fitnah anu ngalawan.

Hirup Üstad, tina segi khidmatna anu lega, sacara umum némbongkeun dua tahap ageung: Kahiji: Ti lahirna, hirup diajarna, cicingna di Van, sumpingna ka İstanbul, hirup pulitikna, lalampahanana, ngiringna dina Perang Dunya, jadi tawanan di Rusia, janten anggota Dârülhikmeti'l-İslâmiye di İstanbul, khidmatna di İstanbul dina Kuva-yı Milliye, sumpingna ka Ankara jeung kagiatanana dina Meclis-i Mebusan anu munggaran, sarta henteu lila ti harita mundur ka Van jeung milih hirup nyorangan; masing-masing mangrupikeun panggung hirup anu béda. Tahap kahiji hirup Üstad ieu, tina segi khidmat iman jeung Qur’an, sapertos bubuka pikeun tahap kadua hirupna. Mangrupa tatahar pikeun khidmat ageungna anu kadua. Ieu dugi ka taun kalimapuluh yuswana. Kadua: Dimimitian nalika anjeunna, nuju hirup nyorangan di Van, diasingkeun ka kulon sarta diwajibkeun cicing di wewengkon Barla, Isparta. Ieu “medalna jeung nyebarna Risale-i Nur”. Ieu khidmat iman jeung perjuangan batin agama anu dilakukeun ku Risale-i Nur, kalayan ihlas, pangorbanan jeung kasatiaan anu pangluhurna, kalayan pageuh, ati-ati sarta irit. Tahap kadua hirupna ieu pas sareng mangsa, sanggeus Khilafah Osmanlı runtuh minangka akibat Perang Dunya, rézim komunisme anu ngancurkeun peradaban manusa sarta ngajadikeun ngalawan agama-agama ti langit minangka dasar, nalukkeun satengah umat manusa, ngajadikeun dunya gentar, usaha ngancam nagara urang, sarta urang kakeunaan bahaya karuksakan batinna. Ieu mangsa anu kedah ditalungtik kalayan ati-ati pikeun hiji bangsa gagah anu parantos janten pangbawa panji Qur’an salami sarébu taun sarta ngawula ka Islam salami abad-abad. Nalika nyusun Risale-i Nur, Üstad nyebatkeun yén karya-karya ieu, anu mangrupa kilap-kilap i’jaz Qur’an, bakal mekar dina unggal golongan umat manusa, ngahalangan nagara urang tina dikawasa ku teu boga agama, ngalaksanakeun tugas minangka bénténg Qur’an pikeun nagara jeung bangsa, sarta khidmat Risale-i Nur bakal ngaliput saréréa. Bangsa Turki bakal janten deui pasukan gagah anu daék ngorbankeun diri pikeun Islam. Ku nyebarna Risale-i Nur, dipedarna sacara resmi dina mangsa payun, ditampina ku bangsa sarta Maarif Dairesi nyekel pageuh hakékat Qur’an, bangsa bakal maju dina matéri jeung batin, sarta Islam bakal nampi kakuatan anu ageung. Risale-i Nur téh hiji ngaran husus, hiji sebutan. Mangrupa runtuyan hakékat Qur’an anu medal dina mangsa ieu. Ieu ungkara bangsa urang anu mulya nyekel pageuh Islam, anu mangrupa kamanusaan pangagungna, sarta hudang kalayan roh anu anyar pisan, kanyaah jeung sumanget iman anu seger. Ieu hartina sumanget ngabéla Islam anu ngagugudag ku diteguhkeun jeung dikuatkeunana iman, dina nyanghareupan kaayaan hirup anu dirobah ku abad anu urang huni ieu, sarta tatanan jeung paningal dunya anu anyar. Ieu tanda dilahirkeunana jalma-jalma anu sadar sarta daék ngorbankeun diri, anu haténa ngagugudag ku iman jeung kanyaah ka Kangjeng Nabi ﷺ, anu dimulyakeun ku kahormatan tina patalina anu ajina sarua jeung sakumna dunya, sarta bangsa ieu némbongkeun kagagahan, iman luhur jeung ahlak anu saluyu sareng mangsa katukangna. Bedîüzzaman, tanpa kakeunaan pangaruh kalungguhan atawa corak pamikiran mana waé, tanpa dicampuran ku kapentingan jeung perasaan matéri atanapi batin, langsung parantos nafsirkeun hakékat-hakékat Qur’an Hakim anu tiasa dimangpaatkeun ku saréréa sarta ditujukeun ka saréréa, janten juru basa ieu hakékat. Unggal jalma tiasa ngamangpaatkeun karya-karya anu disusun ku anjeunna. Henteu diwatesan pikeun hiji golongan atanapi hiji lapisan masarakat. Tarihçe-i Hayat ieu bakal ngarahkeun paningal pamaca, dina mangsa ieu, ka Risale-i Nur anu mangrupa cahya hikmah Qur’an, sarta némbongkeun cara ngamangpaatkeunana. Ari Bedîüzzaman Said Nursî katémbong minangka tokoh anu parantos ngorbankeun diri dina ngawula kana Qur’an, nuturkeun sunnah Kangjeng Nabi ﷺ sarta janten conto anu tiasa diturutan. Sakumaha kahartos tina sababaraha serat dina Tarihçe-i Hayat: Bedîüzzaman Said Nursî kantos maju pisan dina jalan filsafat, teras ngahontal bebeneran jeung hakékat ku pituduh Qur’an Hakim. Dina mangsa ieu anjeunna parantos nyusun karya-karya anu ku dalil akal bakal ngabébaskeun jalma-jalma anu ngulik élmu jeung filsafat sarta kakeunaan ragu jeung mamang, tina mamang éta. Jalan Risale-i Nur, numutkeun kaayaan hirup mangsa ieu jeung kaayaan roh manusa, nyaéta jalan Qur’an anu pangsalametna, pangpondokna tur pikeun saréréa. Sagemblengna ditempuh dumasar kana élmu jeung tafakur. Mangpaatna ageung pikeun jalma-jalma anu ngalaksanakeun rupa-rupa khidmat dina hirup masarakat. Jalma-jalma anu maca Risale-i Nur sarta diajar ti dinya nepi ka tiasa tafakur ngeunaan iman, bakal ngahontal kabagjaan anu ageung ku ngajadikeun tugas jeung pagawéan dunyana minangka jalan kana hirup aherat jeung kabagjaan anu langgeng salawasna. Jalma-jalma anu caang pikiranna, anu ngartos hakékat agung dina agama Islam ieu, tangtos bakal nanggung khidmat agama anu leres kalayan kabagjaan anu ageung, sarta usaha nyebarkeunana ogé ka umat manusa anu milarian hakékat nanging henteu tiasa mendakanana. Leres, boh murid, profésor, anggota parlemen, atanapi saha waé, jalma-jalma anu ngagaduhan widang tanggung jawab wajib nyaangan sabudeureunana. Jalma-jalma anu wajib ngurus kabagjaan jeung kasalametan, nyaangan sarta masihan pituduh ka hiji propinsi, malah hiji nagara, tangtos kedah langkung ati-ati. Bedîüzzaman Said Nursî parantos ngalaksanakeun khidmat jeung kahadéan anu pangagungna pikeun bangsa ieu ku Risale-i Nur. Sabalikna, pikeun dirina anjeunna malah henteu nyuhunkeun ucapan nuhun. Leres, aya serat-serat anu eusina pujian jeung gambaran luhur anu ditujukeun ka dirina. Ieu ditampi ku anjeunna demi Risale-i Nur, ku sabab janten tanda yén para pamaca nampi mangpaat tina Nur. Saleresna, anu dipikahayang ku Bedîüzzaman Said Nursî ti bangsa jeung nonoman ieu nyaéta aranjeunna ngahontal kabagjaan dunya jeung aherat ku iman. Ku sabab éta, anjeunna hoyong Risale-i Nur, anu mangrupikeun pangajaran Qur’an pikeun mangsa ieu, dijadikeun dasar, disebarkeun di unggal tempat jeung unggal lingkungan, sarta jalma-jalma diajar hakékat-hakékat iman. Sababaraha kali anjeunna ngingetkeun jeung masihan béja bagja yén hiji-hijina jalan ngungkulan gerakan ngalawan bangsa jeung nagara ieu nyaéta Risale-i Nur. Anu hoyong nafsirkeun khidmat, lampah jeung kagiatan Üstad anu ditujukeun kana karidoan Gusti minangka maksud jeung tujuan anu sanés, ukur ngumumkeun yén paningal batinna henteu seukeut. Kabagjaan anu leres, anu dipikahayang ku hakékat jeung roh manusa anu luhur, ngan aya dina jalan anu dituduhkeun ku Qur’an sarta dina cakrawala tempat karidoan Gusti ngagenclang. Ku Risale-i Nur, Bedîüzzaman némbongkeun ieu jalan jeung ieu cakrawala ka umat manusa, ngawartosan jeung ngabuktikeun yén pikeun manusa, ngiring kana rombongan cahya jalma-jalma anu aya dina jalan anu lempeng téh wajib pisan. Ku karya anu disusun ku abdi sadayana anu lemah ieu, abdi sadayana hoyong sakedik ngawula kana hakékat ieu. Abdi sadayana nyebarkeun karya ieu minangka sumber pikeun jalma-jalma bagja anu caang pikiranna dina mangsa payun. Anu dipiharep ku abdi sadayana nyaéta disiapkeunana riwayat anu langkung jero tur lega. ﻭَ ﻣِﻦَ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﺍﻟﺘَّﻮْﻓ۪ﻴﻖُ

Anu Nyusun